İnsan

Oturup düşününce varıyorum farkına. Insan oturmalı, düşünmeli, sonra sevmeli. Hiçbir sevginin yeri öfkeyle dolmamalı ve sevginin dozunu kaçırmamalı. Dünyanın 4/3'ünü bırakın sular kaplasın. Kin ve haset değil. Aldığınız kararları kendi özgürlüğünüz olarak algılamayın. Etrafınızdaki insanların kalbine, bedenine, ruhuna dokunacak bir yanı varsa sizin özgürlüğünüz orada biter. Haksızlığa uğradığınızda hiçbir zaman susmayın. O, "Ben karşımdakinin seviyesine inmeyeceğim." devri bitti. İnin! Kırıp dökmeden inin. Kendinizi kimseden üstün görmeyin. Aranızdaki tek fark birinizin sadece o gün bir bardak fazla su içmesi bile olabilir.
Kendinize yasaklar koymayın. Kendinize sınırlar çizmezken, başkalarının sınırları olmayın.
Affedin!
 "Affetmek, iyileşmeye doğru atılan olumlu bir adımdır." demiş William Golding. Birini affetmek istediğinizde uzun süre hatırlayacağınız kötü şeylerin kalbinizi karartacağını, için için öfkeyle dolacağınızı düşünün. Sevginin çiçek açtırdığı, nefretin o çiçeği soldurduğunu düşünün.
 İçimde tuttuğum şeyler beni için için yediğinde, Boethius' un "Söyle, yüreğinde saklama. Tedavi olmak istiyorsan, yaranı açmalısın." Sözünü hatırlıyorum hep. Ama o yara herkese açılmıyor. Kimisi alıp sarıp sarmalıyor, pamuklara sarıyor. Kimisi de tuz basıp, yenisine yer açıyor.
Yıllardır okuduğumuz aşk romanlarında, izlediğimiz TV dizilerinde bize aşkı hep ulaşılması mümkün olmayan, ulaşmaya çalıştığımız yolda başımıza gelmeyenin kalmadığı, alengirli, zor ve can acıtıcı bir yol olarak gösterdiler. Aşk can acıtmaz. Aslında canı acıyan odur. Yaptığımız her hatada biraz daha yaralarız onu. En son tükene tükene biter.
Hepimiz insan değiliz. Hepimiz insan olmak için çabalayan iki ayaklılarız. Yıllardır hayvandan tek farkımızın aklımız olduğu söylendi. Hayvandan tek farkımız aklımız değil, aklımızı kullanabilmemizdi. Biz aklımızı insanları anlamaya harcamadık, aldatmaya harcadık.
"Insan;  Yani biri diğerini kör kuyularda merdivensiz bırakan." "İnsan dalgın bir belgedir, kendiyle hayat arasında." derken yanılmıyordu Seyyidhan Kömürcü.
Bizinsan olamadık çünkü insan olmayı çok yanlış anladık.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Emirimsi Kipler

Herkesin -bir aralar ben de dahil- nefret ettiği, hatta ve hatta hayatta en nefret ettiği şey kendisine emir kipiyle cümle kurulması. "Bana emir kipli cümle kurma!"  Lafını çokça duymuşsunuzdur. Psikolojik olarak o an yapabileceğimiz bir işi, söyleyeceğimiz bir sözü biri bize söylediğinde tepkisel bir hareketle yapmayız ya da söylemeyiz. Peki neden ? Neden bu kadar katı bir düşünce altına giriyoruz? Evet! Tabi ki niyete bağlı. Ancak gelin dürüst olalım. Karşı taraf samimi olsa dahi kötü düşünmekten kendimizi alamıyoruz. Bu tür durumlarda genelde şöyle düşünürüm. Ya o işi benim yapmam gerekiyorsa? Yahut ya o sözü benim söylememem gerekiyorsa ? Kendinizi bazen bu şekilde psikolojik olarak tedavi edebilirsiniz. Bunu kendi kendinize konuşarak, yazarak, her şeyi kırıp döküp  bir yapboz parçası gibi tekrar bir araya getirerek...  "Sen delisin psikoloğa görün!" Diyeceklerdir. Umursamayın.  Salvador Dali,  Albert Einstein,  John Forbes Nash,  Hallacı Mans...
Devamı

“Aslında insanı en çok acıtan şey, hayal kırıklıkları değil. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı mutluluklardır.”

Sanki eskiden daha mutluyduk. Hevesler kolay kolay kırılmıyordu bu zamandaki gibi. Hayallerimiz, hobilerimiz daha yaşanabilir, daha gerçekleşebilirdi. Şimdi ne düşünüyoruz, ne yapıyoruz? Spor yaparken koşacağımız yolu, süreyi; günde kaç kalori alacağımızı, ne kadar besin tüketeceğimizi; giyeceğimiz kıyafetin hangi ayakkabıyla hangi çantayla uyumlu olacağını belirleyen bir şeye sahibiz. Cebimize sığabilecek kadar küçük, tatlı, hayatımızın sekreteri... Cep telefonu! Ne mutlu bize! Hayatımız kolaylaştı. Oh! Ne alâ! Yaşamsal faaliyetlerimizi kolumuzu kıpırdatmadan gerçekleştiren, üşengeçlik adı altındaki tembelliğimizin dostu bir cihaz. Ama bir şeyler eksik sanki, bu telefonun bize veremediği bir şeyler var. Mesela mutluluk! Evet mutlu değiliz. Yaşadığımız duygular milyonlarca maskenin altında çürüyüp gidiyor. Yaşadığımız hüzün bile telefonumuzun altında kendini kurtarmaya çalışıyor.  “Aslında insanı en çok acıtan şey, hayal kırıklıkları değil. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı mutlulu...
Devamı